تو رفتی و .....

تنهایی

آرزوی محال

از آتش بپرسید حال مرا

غرور دل پر ملال مرا

بپرسید از آبی آسمان

جراحات خونین بال مرا

چو تندیسی از برف در آفتاب

ببینید شکل زوال مرا

تو ای گرمی درد تمدید کن

کمی ماندن بی مجال مرا

سیاهی چشم کسی می کشد

به گلدسته هرشب بلال مرا

کویرم نمازی شکسته بخوان

تن مانده در خشکسال مرا

دم قسمت توشه ی دلخوشی

به دست که دادید مال مرا؟

به جز آسمان پی نبرده کسی

وسیع دل پر ملال مرا

به بال کبوتر سپردم شبی

ببندد به خورشید بال مرا

ولی تا دلم با کبوتر پرید

به آتش کشیدند بال مرا

چه می شد اجابت کند آسمان

 شبی آرزوی محال مرا

خلوتکده

خلوتم را نشكن

خلوتم را نشكن

شايد اين خلوت من كوچ كند

به شب پروانه

به صداي نفس شهنامه

به طلوع اخرين افسانه

و غروبي كه در ان

نقش ديوانگي يك عاشق

بر سر ديواري پيدا شد.

خلوتم را نشكن

خلوتم بس دور است

ز هواي دل معشوق سهند

خلوتم راه درازي ست ميان من و تو

خلوتم مرواريد است به دست صياد

خلوتم تير وكماني ست به دست ارش

خلوتم راه رسيدن به خداست

 

کاش....

اگه

اگه كسي رو دوست داشتي به او لبخندي هديه بده اگه بيشتر دوسش داشتي عشقت رو هديه بده اگه تا بينهايت دوسش داري لبخند و عشقت را در شاخه گلي خلا صه كن و ان را از قلبت بچين و به او هديه كن

 

 

برای تو

آسمان چشمهایم مال تو

اشکهای جانگدازت مال من

خنده های دلگشایم مال تو

بی قراری درد و رنجت مال من

باغ سرسبز خیالم مال تو

دشت غمناک وجودت مال من

خنده های وقت وصلت مال تو

انتظار و صبر و هجران مال من

love

نرو.......

اگه تو از پيشم بری

منم اون.....

منم اون .....

منم اون سايه وحشت                   که به چاهي رفت و برگشت

منم اون ديواره کوتاه                               که شده مسيره هر راه

منم اون خار بيابون                                      که شده تشنه ي بارون

منم اون مداد بي سر                                            که نشسته روي دفتر

منم اون پنجره ي باز                                              که دلش مملوِ از راز

منم اون کويره لوطي                                            که شده اسيره طوطي

منم اون طناب غيرت                                           که شده فداي صحبت

منم اون باغچه بي گل                                         که پره از داغ سنبل

منم اون دفتره بي خط                                  که به نقطه کرده عادت

 منم اون دل شکسته                                    که شده از همه خسته

منم اون عاشق بي کس                         که واسش غريبه هر کس

آبی تر از آنیم که بی رنگ بمیـــــــــریم      از شیشه نبودیم که با سنگ بمیــــریم

تقصیر کسی نیست که اینگونه غریبیـم     شاید که خدا خواست که دلتنگ بمیریم

خریدار

بهانه

تقسیم قلب

شب براي چيدن ستاره هاي قلبت

خواهم آمد. بيدار باش من با سبدي پر

 از بو سه مي آيم و آن را قبل از چيدن

 ستاره هاي قلبت روي گونه هايت

مي كارم تا بداني اي خوبم دوستت

 دارم.

من و تو

روی يک برگ سفيد من نوشتم:قطره تو نوشتی:دريا من نوشتم:من و تو تو نوشتی:نه ما! نازنين يادت هست چه صميمانه و ساده من و تو ما شده بود ؟ کاش آن روز نميامد که روی يک برگ سفيد من نوشتم دريا تو نوشتی قطره قصدم اين بود که ما بنويسم تو نوشتی من و تو! چه کسی باور داشت فاصله بين من و تو قد دريا شده بود..

بی تو

حالا ديگر خوب می دانم ارزوی ديدن دوباره ات را هم

مثل سکوت زلال چشمهايت

به گور ارزو های محال خواهم برد

اما ديگر به بی قراری اين دل وامانده و

دل دل ديدارت مديون نيستم ...

من همه اين سال ها امدم .....

از همه ،

حتی کسانی که تو را نمی شنا ختند ؛

سراغ ساد گی هايت را گرفتم

 

اما تو نبودی ...

تو انگار همراه ان  گريه اخرين من؛

                                                         

برای هميشه رفتی ...

رفتی به جايی که ديگر ؛

دست خيال و خواب هم حتی ...

به گرد نگاه هايت نرسد .......

نفرين می کنم به فا صله هايی که امدند ؛

و بی هيچ سلام و سوالی .. ميان سادگی هايمان نشستند ..

راستی چرا رفتيم ؟چرا برنگشتيم ؟

پس من اين همه نامه بی نشانی را ؛

کجا ، برای که فرستاده ام ؟

قهر کردی و رفتی تا بدانم ،

رفتن را هميشه نمی شود ....

در خواب خاطره گريه کرد ..

حالا ديگر چه فرق می کند ..

نه تو چشم به راه منی !!!

و نه من بيقرار ديدار دوباره تو !!!

---

لحظه دیدار

بی وفا

گفته بودی شعرهایم رامثل آنروزها نمی خوانی

آه قلبم شکسته می بینی شایداین رادگرنمی دانی

مهربانان خوب می دانند قلب عاشق همیشه شکسته است

توکه قلب شکسته رادیدی ازچه راضی شدی برنجانی

گفته بودی که می میرم یک شب بی ستاره .ابری

صبح هم پانویس مطبوعات می شود مرگ عشق ایرانی

تنهاترین...

منم ، روی زمین تنها ترین خاک خدا
همه تنم در حسرت یه جای پا
جزیره ام جزیره ای که همیشه تو غربتم
تنهام نذار ای رهگذر
من تشنه محبتم
تو ندیدی چه غریبه جزیره یه خاکه توی آب اسیره
همیشه تو هراسه مرگه که روزی زیر آب نمیره
منم ، تنهاترین جزیره ی روی زمین
تو میدونی درد منو غربت نشین
جزیره ای وابسته ام شده بن بست دنیای من
ای رهگذر از بی کسی شده مسموم هوای من
تو ندیدی چه غریبه جزیره یه خاکه توی آب اسیره
همیشه تو هراسه مرگه که روزی زیر آب نمیره
که روزی زیر آب نمیره
که روزی زیر آب نمیره
که روزی زیر آب نمیره

       

 چه زیبا با خدای خود نجوا می کنی

   برای من هم دعا کن

نمی دانم با این دل کوچکت از خدای بزرگ

 چه می خواهی اما

 به تو باید گفت :

                 التماس دعا

نامهربون

((نامهربون))

نگاهم میکنی اما به سردی

نه تنها من تو هم دنیای دردی

مخواه از من گناهت را ببخشم

تو میدانی که با این دل چه کردی

برو نامهربان بیگانه با من

تو هر لحظه به رنگی در می آیی

رها کن این دل دیوانه ام را

برو سیرم از این دیر اشنایی

نینوای سیستان
بعد هتک حرمت و شأن رسول
بعد ویران کردن بیت عزیزان بتول
دست دشمن گشت آلوده کنون
کربلای دیگری در دشتِ خون
شامگاهان ناجوانمردان ز کین
قتله گاهی داشتند بر ضد دین
نینوای سیستان مشهور گشت
هر شهید همچون جمال حور گشت
رفته نعمت ، رفته مسلم بی گناه
گشته دشت تاسوکی هم پر ز آه
باز دشت کربلا احیا شده
عاشقی در تاسوکی زیبا شده
می رسید ز هر جا صدای این نوا
نینوای سیستان است پر بلا
نعمت و مسلم کجایند این زمان
وای از اشرار و وای از دشمنان
عاشقان یک یک میان قتله گاه
غرق خون افتاده در آن قتله گاه
چون حسین از ظلم باطل رفته اند
همچو تشنه سوی ساحل رفته اند
گشته اند اکنون مهمان حسین
گشته اند هر یک ز یاران حسین

                          

                        تقدیم به شهیدانی که رفتند(نعمت و مسلم)

                       و به امید ازادی اقا رضا.